Εικονοθήκη


Σύνδεση

Έχω ξεχάσει τον κωδικό μου

Αναζήτηση
 
 

Αποτελέσματα Αναζήτησης
 


Rechercher Σύνθετη Αναζήτηση

Παρόντες χρήστες
1 χρήστης είναι συνδεδεμένος αυτήν την στιγμή:: 0 μέλη, 0 μη ορατοί και 1 επισκέπτης

Κανένας

Περισσότεροι χρήστες υπό σύνδεση 51, στις Παρ Μαρ 14, 2014 4:32 am

Η κατά φαντασίαν Ηθική των Ευρωπαίων

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω

Η κατά φαντασίαν Ηθική των Ευρωπαίων

Δημοσίευση  Φρυκτωρός Την / Το Σαβ Μαρ 05, 2011 11:03 am

Βρήκα ένα άρθρο, που με ικανοποίησε απόλυτα, και θέλω να το μοιρασθώ μαζί σας.
Περιέκοψα 1-2 παραγράφους, που κατά τη γνώμη μου πλατείαζαν.

Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2011

Η "κατά φαντασίαν ηθική"

Μια πολύ περίεργη ηθική διαμορφώνεται στον Δυτικό κόσμο, καθώς διάφορες διεθνείς κρίσεις αναγκάζουν τους ηγέτες, της Ευρώπης κυρίως, να πάρουν θέσεις και αποφάσεις.

Οι θέσεις και οι αποφάσεις που παίρνουν φαντάζουν σχετικά περίεργες, αν τις εξετάσουμε στο πλαίσιο της Ευρώπης του «Διαφωτισμού».


Για παράδειγμα, οι Ευρωπαίοι ηγέτες μαζί με τις ΗΠΑ, εγκατέλειψαν με πολύ μεγάλη ευκολία τους δικτάτορες των αραβικών χωρών τους οποίους μέχρι χθές «έκαναν παρέα», δηλαδή τους υποστήριζαν ευθέως και μάλιστα είχαν και μεγάλες επιχειρηματικές συναλλαγές.

Θα μου πείτε είναι κακό το ότι εγκατέλειψαν τους δικτάτορες;
Όχι, αλλά είναι κακό που τους έκαναν παρέα μέχρι σήμερα.
Και είναι επίσης δυσάρεστος ο τρόπος με τον οποίο οι ευρωπαίοι ηγέτες αλλάζουν θέση μέσα σε μια στιγμή και διώκουν τους πρώην φίλους τους.

Όπως και να το δεί κανείς, δεν δείχνει οτι διαθέτουν κάποια «ηθική» στάση έναντι του υπολοίπου κόσμου και σε κάθε περίπτωση η συμπεριφορά τους είναι «οπορτουνιστική». Και δεν είναι μόνο οι ηγέτες που φέρονται έτσι.


Οι ελβετικές τράπεζες που κερδίζουν δισεκατομύρια κάθε χρόνο απο το παράνομο χρήμα που φιλοξενούν έναντι προμήθειας στα θησαυροφυλάκια τους, «παγώνουν» τις καταθέσεις των αράβων ηγετών, που είχαν την «ατυχή πρόνοια» να εμπιστευθούν στους Ελβετούς τα κλεμμένα. Θα μου πείτε:
Δεν είναι σωστό να «παγώσουν» τα παράνομα πλούτη των αράβων δικτατόρων;
Είναι.
Αλλά δεν το ήξεραν και πρίν οτι ήταν κλεμμένα;
Φυσικά και το ήξεραν.
Ο λόγος για τον οποίο «παγώνουν» τα χρήματα αυτά είναι για να τα περάσουν -ή τουλάχιστον μεγάλο μέρος τους- στην ιδιοκτησία των ελβετικών τραπεζών. Οι άραβες ηγέτες θα εκβιασθούν απο τους Ελβετούς τραπεζίτες, οι οποίοι θα κρατήσουν μεγάλο μέρος της κλέμμενης περιουσίας των ηγετών, για να τους απελευθερώσουν ένα μικρό μέρος των χρημάτων τους.
Και το επισημαίνω αυτό διότι πολλοί Έλληνες θεωρούν οτι τα χρήματα τους στις ελβετικές τράπεζες είναι ασφαλή. Είναι, υπο προυποθέσεις. Αρκεί να μην τύχει η «στραβή» που λέμε.

Εκτός αυτών των δυο παραδειγμάτων, η συμπεριφορά της Ευρώπης είναι παράξενη και για άλλους λόγους:

Στην περίπτωση της «στήριξης» της ελληνικής οικονομίας γενικότερα, η στάση των ευρωπαίων εταίρων είναι περίεργη.
Τι εννοώ:
Μπορεί στην αρχή οι ευρωπαίοι να πίστευαν «αφελώς» οτι το μνημόνιο και τα μέτρα θα έχουν αποτέλεσμα.
Τώρα ξέρουν οτι τα μέτρα αυτά δημιουργούν ύφεση και οτι η οικονομία βρίσκεται σε χειρότερη θέση απο ότι ήταν στην αρχή της κρίσης. Το χρέος διαρκώς μεγαλώνει, και όσο συνεχίζεται αυτή η πολιτική θα μεγαλώνει ακόμη περισσότερο.
Η μόνη λύση σε αυτό το πρόβλημα είναι η επιμήκυνση του συνόλου του χρέους -όπως είχε πεί ο κ. Θ. Πάγκαλος- και οχι μόνο των 110 δις.

Θα έπρεπε δηλαδή να κάτσουν στο τραπέζι Ευρωπαίοι και Έλληνες και να πούν: Πόσα «βγάζει» η Ελλάδα το χρόνο; Τόσα. Ωραία. Θα κρατάει τα μισά για να χρηματοδοτήσει την οικονομία της, να λειτουργεί κανονικά και να αρχίσει να αναπτύσσεται, και τα υπόλοιπα θα τα επιστρέφει έναντι των δανεικών που παίρνει. Και έτσι θα αποπληρώσει το χρέος της χωρίς να πτωχεύσει και χωρίς να θίξει τους δανειστές της, αλλά θα το αποπληρώσει σε τριάντα χρόνια, πληρώνοντας κάτι παραπάνω.

Ούτε να το συζητάνε δεν θέλουν οι ευρωπαίοι. Θέλουν όλα τα λεφτά πίσω τώρα και ό,τι καλύτερο διαθέτουμε σε κρατική περιουσία, να το πάρουν κοψοχρονιά.
Αυτό δεν γίνεται, και φυσικά δεν θα γίνει, όσο κι αν προσπαθεί ο κ. Παπακωνσταντίνου να τους ικανοποιήσει.
Η παράταση θα έρθει νομοτελειακά κάποια στιγμή, εκτός αν προτιμάνε την πτώχευση, που θα τους αφήσει να ψάχνουν τα χαμένα.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, αυτό δεν είναι «στήριξη» του εταίρου σου. Είναι εχθρική συμπεριφορά, για να μη το πώ «λαϊκά».


Ας δούμε άλλο ενα παράδειγμα της ευρωπαϊκής «ηθικής».
Οι Άγγλοι καταθέτες που είχαν αποταμιεύσει τα χρήματα τους στις τράπεζες της Ισλανδίας -έναντι πολύ υψηλότερων επιτοκίων απο αυτά που έπαιρναν στην Αγγλία- όταν οι ισλανδικές τράπεζες πτώχευσαν, έχασαν τα λεφτά τους. Αυτό είναι μέσα στο παιχνίδι του καπιταλισμού.
Εμφανίστηκε, λοιπόν, η αγγλική κυβέρνηση και ζήτησε απο την Ισλανδία, οι πολίτες της να πληρώσουν με τη δική τους περιουσία τις χαμένες καταθέσεις των Άγγλων.
Αυτή η απαίτηση δεν έχει προηγούμενο στο σύγχρονο καπιταλισμό.
Οι Ισλανδοί έκαναν ένα δημοψήφισμα και φυσικά αρνήθηκαν να δεχτούν την αγγλική πρόταση.

Το παράξενο όμως είναι πώς τόλμησαν οι Άγγλοι -οι εφευρέτες του διεθνούς τραπεζικού συστήματος- να κάνουν μια τέτοια πρόταση η οποία ανατρέπει το καθεστώς του συστήματος της «Περιορισμένης Ευθύνης», δηλαδή του ”Limited Liability”, υπο το οποίο λειτουργούν όλες οι αγγλικές τράπεζες.

Τι θέλω να πώ με όλα αυτά;

Οτι η ηθική διάσταση της Ευρώπης, που εμείς φανταζόμαστε για την «Ευρώπη μας», δεν υπάρχει πουθενά αλλού εκτός της φαντασίας μας.


Η Ευρώπη είναι υποχείριο του διεθνούς τραπεζικού συστήματος και της οικονομικής λογικής, και η ηθική της είναι μια ιδιότυπη «τραπεζική ηθική», που καμία σχέση δεν έχει ούτε με την ευρωπαϊκή ιστορία, ούτε με το «ευρωπαϊκό όραμα».


Γρηγόρης Νικολόπουλος
email: nikolopoulos@reporter.gr
http://www.reporter.gr

Φρυκτωρός

Αριθμός μηνυμάτων : 27
Ημερομηνία εγγραφής : 28/01/2011

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: Η κατά φαντασίαν Ηθική των Ευρωπαίων

Δημοσίευση  Mayra Την / Το Δευ Μαρ 07, 2011 3:30 am

ΕΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ:
http://www.lemonde.fr/international/article/2011/03/07/vienne-refuse-d-extrader-un-general-bosniaque-accuse-de-crime-de-guerre_1489430_3210.html

ΕΝΑΣ ΒΟΣΝΙΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΕΡΒΙΑ ΓΙΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΠΟΛΕΜΟΥ. ΚΙΝΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΕΡΒΙΑ Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΑΠΕΛΑΣΗΣ ΤΟΥ ΩΣΤΕ ΝΑ ΔΙΚΑΣΤΕΙ. ΟΜΩΣ, Ο ΚΥΡΙΟΣ ΑΥΤΟΣ ΖΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ ΣΤΗΝ ΒΙΕΝΝΗ. Η ΑΥΣΤΡΙΑ ΑΡΝΗΘHΚΕ ΝΑ ΤΟΝ ΑΠΕΛΑΣΕΙ ΔΙΟΤΙ "ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ, Η ΑΠΕΛΑΣΗ ΣΤΗΝ ΣΕΡΒΙΑ "ΑΣΥΛΛΗΠΤΗ" "(nb: ΟΥΤΕ ΠΟΥ ΤΟ ΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ).
ΟΧΙ ΔΗΛΑΔΗ ΔΙΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ (ΟΠΩΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΤΟΥΣ) ΝΟΜΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ Η ΕΜΠΟΔΙΟ, ΑΛΛΑ ΔΙΟΤΙ Η ΣΕΡΒΙΑ ΤΟΛΜΗΣΕ ΝΑ ΖΗΤΗΣΗ ΝΑ ΔΙΚΑΣΤΕΙ ΕΝΑΣ ΒΟΣΝΙΟΣ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΣ Σ' ΑΥΤΗ ΤΗ ΧΩΡΑ!!!
Ε, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΓΛΗΜΑΤΙΕΣ ΤΟ ΙΔΙΟ !!!!! Embarassed
avatar
Mayra

Αριθμός μηνυμάτων : 26
Ημερομηνία εγγραφής : 19/01/2011
Ηλικία : 45

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ

Δημοσίευση  Πρόδρομος Την / Το Δευ Μαρ 07, 2011 8:18 am

Ο μεγάλος Γερμανός συγγραφέας Έρχαρτ Κέστνερ έκανε την εξής εξομολόγηση. «Στα 1952 πήγα για πρώτη φορά μετά το πόλεμο, στην Αθήνα. Η γερμανική πρεσβεία, όταν άκουσε πως είχα πρόθεση να πάω στη Κρήτη, μου συνέστησε, επειδή ήταν πολύ νωρίς ακόμα και οι πληγές από τη γερμανική κατοχή ανεπούλωτες, να λέω πως είμαι Ελβετός. Αλλά εγώ τους ήξερα τους Κρήτες. Από την πρώτη στιγμή είπα πως ήμουν Γερμανός και όχι μόνο δεν κακόπαθα, αλλά ξανάζησα παντού όπου πέρασα τη θρυλική κρητική φιλοξενία.

»Ένα σούρουπο, καθώς ο ήλιος βασίλευε, πλησίασα το γερμανικό νεκροταφείο, έρημο με μόνο σύντροφο τις τελευταίες ηλιαχτίδες. Έκανα όμως λάθος. Υπήρχε εκεί και μια ζωντανή ψυχή, ήταν μια μαυροφορεμένη γυναίκα. Με μεγάλη μου έκπληξη την είδα ν' ανάβει κεριά στους τάφους των Γερμανών νεκρών του πολέμου και να πηγαίνει μεθοδικά από μνήμα σε μνήμα. Την πλησίασα και τη ρώτησα. Είστε από εδώ; Μάλιστα. Και τότε γιατί το κάνετε αυτό; Οι άνθρωποι αυτοί σκότωσαν τους Κρητικούς». Και γράφει ο Κέστνερ. «Η απάντηση, μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί». Απαντά η γυναίκα.

«Παιδί μου, από τη προφορά σου φαίνεσαι ξένος και δεν θα γνωρίζεις τι συνέβη εδώ στα 41 με 44. Ο άντρας μου σκοτώθηκε στη μάχη της Κρήτης κι έμεινα με το μονάκριβο γιο μου. Μου τον πήραν οι Γερμανοί όμηρο στα 1943 και πέθανε σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως, στο Σαξενχάουζεν. Δεν ξέρω πού είναι θαμμένο το παιδί μου. Ξέρω όμως πως όλα τούτα ήταν τα παιδιά μιας κάποιας μάνας, σαν κι εμένα. Και ανάβω στη μνήμη τους, επειδή οι μάνες τους δεν μπορούν να 'ρθουν εδώ κάτω. Ίσως μια άλλη μάνα να ανάβει το καντήλι στη μνήμη του γιού μου».

Σωστά έγραψε ο Γερμανός, ότι:
«Μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί η απάντηση αυτή».

Ναι, στην Ελλάδα την ταλαιπωρημένη και απ' όλους αδικημένη.

Τέτοιο πολιτισμό το ζηλεύουν όλοι και γι' αυτό προσπαθούν να απομακρύνουν από τη συνείδησή μας τα ζώπυρα αυτής της παράδοσης.

Όμως εμείς πάμε κόντρα στο ρεύμα, ως ζωντανά ψαράκια.

Καλή Σαρακοστή.



Πρόδρομος

Αριθμός μηνυμάτων : 24
Ημερομηνία εγγραφής : 22/01/2011

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή


 
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης